In Playtime zijn de bezienswaardigheden van het oude Parijs enkel een spiegeling in de ruit van de moderne gevels of het onderwerp van een ansichtkaart. Een groep vrouwelijke Amerikaanse toeristen zoekt er dan ook tevergeefs naar, waarbij hun pad telkens wordt gekruist door Monsieur Hulot. Deze heer probeert op zijn beurt zijn afspraak met de heer Giffard na te komen, maar hij wordt in zijn pogingen belemmerd door veel glas en staal. De gigantische onmenselijke architectuur wordt tot een doolhof. Het maken van deze
film heeft voor Tati letterlijk nogal wat voeten in aarde gehad. Hij ging er aanvankelijk van uit dat hij de film op locatie kon draaien. Toen dit niet mogelijk bleek liet hij een enorm decor bouwen ten oosten van Parijs bij Vincennes. In juli 1964 begon men met de bouw waaronder twee electriciteitscentrales. In januari 1965 was het project gereed. Door iedere scene meerdere malen te filmen liep het project grote vertragingen op waardoor Tati in financiële problemen kwam.
