Er valt veel te lachen tijdens de vijftig minuten waarin Körmeling alle kans krijgt om zichzelf en zijn gedachtengoed te presenteren. In die zin is de documentaire perfect uitgevoerd, een feestelijke portret van de kunstenaar. Maar het wordt toch zo langzamerhand eens tijd dat de Pietje Bell van de Nederlandse architectuur en beeldende kunst eens wat serieuzer aan de tand wordt gevoeld. In hoeverre overstijgt Körmelings werk de one-liner? Wat beklijft er eigenlijk nadat de lach en de ironie zijn verstorven,
die het zicht op mogelijke diepere lagen in zijn werk eerder lijkt tegen te houden dan dat ze die oplicht? Aan dergelijke vragen komt de documentaire niet toe. (Piet Vollaard-Archined)
